Die · Brüder · In · Rußland

Afgelopen weekeinde zijn we met een paar Russische vriendinnen wat gaan lopen langs het water. We zijn naar Park Kultura gegaan, een prachtig park midden in Moskau waar ‘s avonds van alles te doen is, met muziek en kraampjes, maar ook met kermisattracties, die er blijkbaar permanent staan. Naast lachspiegels en een kleine Achtbaan was er ook een reuzenrad en een spookhuis. Volgens de dames was het reuzenrad een van de hoogste in zijn soort, maar tevens erg oud en gevaarlijk, getuige de naam “Het zwarte Rad”en raadde ze het af om erin te gaan.
Daarop zijn we toen naar het spookhuis gegaan, aangezien we wel nieuwsgierig waren naar het grote, vreemd uitziende gebouw. We kochten een hele rits kaartjes voor 5 euro pp., die je ook allemaal in een keer moet inleveren (aan een oude vrouw die overduidelijk volledig op haar plaats zat bij de bewuste attractie) en liepen door een smalle, zwarte tunnel naar een gondel, die als een schommel met afdak aan een rail bevestigd was. Er was verder niemand te zien, ook geen medewerker van het spookhuis en we namen, aannemend dat dat de bedoeling was, met zijn vieren plaats op het bankje. Krrrrrr, deed de ijzeren stang die moet voorkomen dat je eruitvalt, terwijl hij omlaag kwam en daar zaten we dan. Er gebeurde niets, er was niets te zien en we hoorden niets, behalve het gekraak van de gondel, hetgeen ons het gevoel gaf dat hij elk moment omlaag kom komen! Ik geef toe, het begin was al erg sterk en sfeervol...Na een paar minuten zo te hebben gezeten, besloten we dat er iets niet in de haak was en wilden we er weer uit. Maar dat kon dus niet. De beugel die je moet beveiligen, was nu ons noodlot geworden, wanr hij ging niet meer omhoog. Kleine Broer probeerde met zijn armen bij een kastje aan de muur te komen, dat waarschijnlijk ertoe zou dienen om de gondel in beweging te zetten, maar hij kwam er niet goed bij en dus zat er niets anders op dan te wachten.

Na nog eens vijf minuten, kwam er een paartje aan dat ook even wilde griezelen. Aangezien wij er nog steeds zaten, vroegen wij ze om even te vragen wat de bedoeling was en zij keerden weldra terug met een medewerker. Die man duwde inderdaad op het knopje op het kleine kastje aan de muur en krakend en piepend zette het gevaarte zich in beweging! Na een paar meter viel de grond onder onze voeten weg en was het dus duidelijk dat de mogelijke val die ons te wachen stond, wel eens ernstig zou kunnen uitpakken.
Door een donkere en vieze tunnel daalden we langzaam af richting een kerkhof met zerken gemaakt van lege wasmiddelpakken, terwijl slecht geklede en geschminkte stro-en zombies ons probeerden te doen schrikken. Een bal stof van wat ooit een uit moet zijn geweest zwierde aan een draadje bijna in ons gezicht en de waterval maakte je ECHT nat. Iets verder op zwaaide een reusachtige Freddy Krueger zijn messen richting de gondel en daarna werden we bang gemaakt door voetballen met een laken erover en een gezichtje erop getekend. De grootste vrees bleef echter toch het karretje zelf, dat steeds meer begon te kraken en te piepen, schokte, schudde, rammelde, bleef hangen en dan toch weer voorthobbelde aan zijn roestige ketting. Dit temeer omdat het gondeltje af en toe inderdaad over putten met speren vloog en boven een opzettelijk versleten houten vloer met gaten zweefde. Een klein stukje van de tocht ging nog buitenlangs (5 m hoog), door een snel donkerder wordende Moskouse zomeravond en dan weer naar binnen, alwaar nog een paar slechte monsters ons begroetten.
Met een klap stopte karretje 13 dan plotseling en konden we uitstappen. Dat was het dan...of toch niet?
Want tot ons plezier kregen we nog meer waar voor ons geld. Er was nog een stukje dat te voet gedaan kon worden! Deze tocht leidde langs een afgehakt hoofd dat om meisjes en sigaretten vroeg en een soort Dracula (zie foto).






De gang ging verder en eindigde in een kleine ruimte, terwijl de deur achter ons met een klap dichtviel. In deze ruimte hing een stroboscoop die onophoudelijk flitste, zodat je niets kon zien. De vloer zakte echter langzaam weg onder je voeten en het plafond kwam ook omlaag! Net als in de film Indiana Jones en de Tempel des Doods! Geweldig! Zeker omdat je hier niet op de veiligheid en kwaliteit kunt en durft te vertrouwen!

Weer buiten konden we echer zeggen dat het een erg leuk spookhuis was, temeer of misschien vooral vanwege de kwaliteit van het materiaal.

Wir wohnen im Moment im Haus einer alten Oma, die selber nach ihrer Datsja gegangen ist. Also haben wir hier alles: Kühlschrank, Waschmaschine und auch Fernseher! Das ist ja sehr angenehm und auch gut für unseres Russisch. So haben wir schon geschrieben dass wir hier Человек Паук gesehen haben, aber wir empfangen auch Family Guy und Southpark (Южный парк) und die Russen sind zwar weiter als bei uns! Die neusten Reihenfolgen die noch gar nicht so lange ausgekommen sind, sind hier schon im Fernseher! Rußland ist bereits weiter als Europa!

Auch die Vielzahl an Laden und schöne Geräte die wir hier überall sehen, zusammen mit dem was die Leute sichhier alle kaufen, läßt uns zweifeln ob die Russen echt so arm sind wie man einen überall glauben lassen will. Vielleicht haben die Russen in den Dörfern weit weg wirklich nichts, aber die Moskauer sind teilweise anscheinend reicher als wir. Wir können uns nicht alles leisten was die Leute sich hier kaufen und fast alle hier haben teuere Handys als wir. Eben Leute die sagen das sie arm sind, kaufen sich einfach Bier und Fleisch auf der Straße...Das komische ist aber dass die Gehälte hier recht niedrig sind... das stimmt allerdings...

Laatst liepen wij nog eens over het universiteitsterrein. Het was een mooie zonnige dag en in tegenstelling tot onze grote steden is er in Moskou nog aardig wat groen te zien. Wij wilden eigenlijk wat gaan lezen in de bibliotheek, maar daar mochten we niet in met onze studentenpasjes. Sterker nog, je mag geen enkele Universiteitsbibliotheek in (dus zelfs niet om je eigen meegenomen boek te lezen!) zonder speciale lezerspas. Die moet je dan weer ergens op de faculteit aanvragen en bladiebladiebla.

Aldus besloten we om een lekker beschaduwd plekje onder een boom te zoeken en zo de dag door te brengen. Nu zijn er op deze mooie campus veel mooie plekjes om te zitten en overal is ook wel wat te doen. Zo zijn er overal mensen aan het sporten of luieren en/of tennissen. Zo hoorden we, lopend langs de sportvelden, ineens ijle kreetjes de zwoele namiddagstilte verstoren. Door het groen doemde ineens een tennisbaan op en omringd door een aantal Russen met bier (die dus buiten de hekken stonden te staren), waren een paar zeer mooie Russinnetjes aan het tennissen! Verdere details laat ik aan jullie fantasie over!

Wir haben hier schon öfter geschrieben dass wir regelmäßig komische Sachen zum Essen bekommen hier. So haben wir viele Kommentare bekommen als wir schrieben dass wir kleine Tintenfische, Schweinenohre usw. gegessen haben. Also, jetzt haben wir wieder etwas neues. Erstens gibt es hier KBAC-soup (spreche aus: Kwas). KBAC ist Frischgetrank mit dem Gesmack von süßem Bier, aber wir bevorzügen das Bier selber... Anders gesagt, KBAC schmeckt nicht. In Rußland macht man aber auch Soup daraus. Dafür braucht man viele klein geschnittene Gemüse, Sauerrahm, Ei und Fleisch und das mischt man dann mit kaltem KBAC. Der Soup ist jetzt fertig...

Ansonsten sagte ein unserer Freunde uns dass man bei ihm zu Hause (Vietnam) auch Affe ißt und ein Russe erzählte reichlich über rohe Rentierleber. Das hörten wir als wir letzten Samstag wieder mit sechs Freunden gegessen haben. Wir hatten Hackfleisch, viel Bier und Reis und schon schnell redeten wir über alles was man noch essen kann. Eins von uns war ein Vietnamese und der schlagte vor mal Hund zu essen. Gleich stimmten wir zu und wenn alles gut geht, essen wir nächsten Samstag gebackenen Hund!

Wir wollten gerne trainieren während des Aufenthalts in Moskou und deswegen hatten wir schon auf Internet gesucht wo sich Sportvereine befanden. Aber wenn wir danach zu den Vereinen gegangen sind um Auskünfte zu bekommen über das genaue Angebot und den Preis, erschreckten wir uns sehr. Denn die Preise varierten von 150 bis sogar 300 Euro pro Monat!!! Natürlich, für das Geld bekommt man dann auch alles: nicht nur Trainingsgeräte, aber auch einen Sauna, türkisches Staumbad, Schwimmbad, Massagestudio, persönliche Trainungsberatung, Nährungsberatung, ... alles! Aber irgendwie fanden wir die Kosten jedoch zu hoch und haben diese schönen Angebote abgelehnt. Aber was nun...denn trainieren wollten wir unbedingt! Und es war auch klar dass nur die teueren Vereine eine Internetseite haben und dass es nicht leicht ist um ein akzeptabeles Studio zu finden.

Wir überlegten uns dass die beste Möglichkeit darin bestand um einen muskulierten (und nicht reich aussehenden) Russen auf der Strasse anzureden und ihm zu fragen wo er trainierte. Also, gleich beim ersten Versuch trafen wir einen Russen der uns die Route nach seinem Sportverein zeichte. Und diese Studio war genau was wir suchten!!! Dort trainieren nur äusserst muskulierte Kerle (wahrscheinlich nutzt die Mehrheit von ihnen irgendwelche Supplementen, Hormonen oder andere Muskulverstärkende Substanzen), es gibt gute Trainungsgeräte (es gibt sogar Spiegel die einen breiter und muskulierter aussehen lassen als man in der Realität ist!!), es stinkt hier nicht so stark wie auf der Uni und dieses Studio ist 24 Stunden pro Tag geöffnet, auch am Wochenende und auch an Feiertagen, also wir sind hiermit ganz zufrieden.

Zwei Tage her gab es ein kleines Problem. Aus dem warmen Hahn kam nur laues Wasser und es schien auch als ob der Wasserdruck irgendwie abgenommen war. Na gut, dachten wir, wir sind in Russland und dann gibt’s manchmal technische Probleme. Es wird bald übrig sein. Aber der nächste Tag war es noch schlimmer: es gab überhaupt kein warmes Wasser mehr, nur kaltes. Und kalt ist hier echt kalt. Über den Grund wunderten wir uns, denn es gab nirgendwo eine Nachricht oder Ankündigung über Wasserprobleme. Und wieder waren wir voll Hoffnung, dass das Problem bald gelöst werden würde, denn es sei kaum vorstellbar dass man die Leute lange Zeit ohne warmes Wasser sitzen liess. Aber am Abend trafen wir uns mit Freunden und sie fragten uns: gibt’s bei auch noch warmes Wasser? Ein wenig erstaunt sagten wir: Nein, aber wie wisst ihr das? Und dann kam das Unglaubliche: Am Anfang der Sommer wird in ganz Russland das warme Wasser einige Zeit abgeschaltet wegen Ueberholungs- und Instandhaltungsarbeiten des Systemes. Und das kann eine Woche dauern, aber auch einen Monat!!! Und die ganze Zeit müssen wir uns duschen mit kaltem Wasser...

Vor einigen Tagen gab es ein kleiner Fest auf der Universität. Ein der Studenten die wir kannten, würde wieder nach seiner Heimat zurückkehren und deswegen wurde ein Party veranstaltet. Und in Russland macht man das am liebsten mit Bier und Fleisch. Es ist dann allerdings völlig egal welches Bier oder welches Fleisch, Qualität ist kein Russisches Wort. Es gab einen Vorfall in Georgien, wo der Aussenminister bezüglich einem georgischen Weinskandal gesagt hat: “Den Russen kann man alles verkaufen, sogar Scheisse in einer Weinflasche”. (Die Folgen waren ganz vorhersagbar: Russland stellte einen Boykott ein zu Georgischen Produkten, vor allem Wein, während Georgien für ein sehr grosses Teil seiner Export abhängig ist von Russland. Und deswegen verstehen wir auch die wütende Reaktion eines Mitarbeiters im Supermarkt, wenn wir ihm fragten ob man hier auch georgischen Wein verkaufte: “NEIN, den Dreck gibt’s hier nicht!!!”).

Zurück nach der Uni: Also wurde Bier gekauft das nicht in Glas, sondern in Plastic 2-Literflasche verpackt war. Und für das Fleisch war die Bedeutung “Gammelfleisch” noch viel zu höflich...zwischen den Knochen und dem Fett war es schwierig ein Paar Stücken richtiges Fleisch zu finden... Einigen Tagen später sahen wir auf dem Markt das gleiche Fleisch liegen mit dem Unterschrift: Für Hunde...! Aber die ganze Atmosphäre war gemütlich, wir assen und tranken, wenn das plötzlich das Bier alle war. Ein gutes Moment um mal ein wenig frischer Luft zu bekommen war die allgemeine Gedanke und also verliessen wir den Zimmer und gingen nach den Hügel an der Grenze der Kampus. Dort hat man ein schönes Aussicht auf der Stadt Moskau und es gab auch viele Leute. Aber es gab nirgendwo Bier! Denn wegen des Abschlusses des Schuljahres der Grundschule war diesen Tag den Verkauf alkoholischen Getränke gesperrt für jeden! Offensichtlich würde es ohne dieses Verbot überall Gruppen komplett besoffen Kinder geben die Überlast verursachen und Amok laufen würden... Wir sassen dann einiger Zeit am Ufer des Flusses Moskau und wurden immer durstiger. Zwei Mädchen unserer Gruppe machten einen kleinen Bummel für Bier und trafen...:zwei Bullen mit Motorrad! Und nach einer kurzen Unterhaltung waren die Bullen bereit um, trotz des Sperres, Bier für uns zu holen für nur eine kleine Vergütung!!! Wir nahmen das Angebot dankbar an und nach kurzem tranken wir herrliches Bier, serviert von den Bullen!

Dat corruptie in Rusland wijd verbreid is, mag geen nieuws heten. We ondervonden al een treffend voorbeeld bij het vinden van een slaapplek op de universiteit en bij het kopen van bier bij de politie, maar van een Russische kameraad hoorden we nog enkele mooie voorbeelden. Zijn rijbewijs heeft hij bijvoorbeeld nooit gehaald, maar desondanks is hij wél in het bezit van dat papiertje. Niks geen lessen, niks geen rijschool: voor het luttele bedrag van 5000 roebel (dat is een 150 euro) was hij van het hele gedoe af! Ook zijn middelbare schoolexamens heeft hij niet enkel door noeste arbeid binnengesleept. Enkele weken voor de examens heeft hij zijn leraar uitgenodigd voor een uitbundig etentje in een restaurant en na afloop van dit luxe maal was hij geslaagd! Zo eenvoudig kan het zijn... Volgens zijn schatting behaalde zo’n 40(!) % van de leerlingen op deze wijze hun eindexamen. Dan betreft het vaak niet enkel etentjes of cadeautjes, maar ook het uitvoeren van klusjes in het huis van de leraar of, indien papa een leuk bedrijfje heeft, goedkope materialen of producten willen het gemoed van de leraar ook nog wel verzachten. Deze Rus gaat overigens over twee maanden zelf ook als leraar aan de slag...
Waar ook op grote schaal wordt “gesmeerd” is bij de toelatingsexamens voor de universiteit. In Rusland heb je betaalde plekken en gratis plekken voor studenten en afhankelijk van de resultaten van de toelatingsexamens kun je een gratis plek verdienen. Mocht je echter niet zo’n talentje zijn, dan kun je de toelatingsexamens ook omzeilen door je gratis plek te kopen! Overigens een kleine kanttekening bij het percentage omkoping bij de examens: een andere Rus protesteerde heftig tegen die 40%. Volgens hem was het maar 30%...

We schrijven een willekeurige woensdagavond, plaats van het gebeuren is de supermarkt Ramstor. Temidden van de vele stands met proevernijen en productpromoties bevindt zich ook een stand van Johnny Walker Red Label. Weliswaar Red, maar toch vinden wij het de moeite waard om even langs te gaan. Na het invullen van een paar vragen mogen we vervolgens een glas "proeven", en men is erg royaal met inschudden.

Terwijl wij staan te genieten van onze drank komt en een vrouw langs die ook wel een glaasje lust. Maar de standhouder is onverbiddelijk:
Niks daarvan, Johnny is enkel voor mannen!

Enkele dagen geleden zagen we een poster hangen langs de weg met de aankondiging van een optreden van de Finse Folkmetalband “Finntroll” en het leek ons wel een leuk idee om hier in Moskou een concert te bezoeken. Dus we kochten de kaartjes in de voorverkoop (wat later na een goed plan bleek te zijn, want het was uitverkocht) en zochten uit waar de zaal ergens lag. Het optreden begon om 21:00 en Finntroll was de enige band die speelde, dus gingen we ervan uit dat we met de laatste metro gemakkelijk thuis zouden kunnen komen. Een misrekening...

Het optreden was erg gaaf, al zijn de gemaakte foto’s helaas van erg slechte kwaliteit. De pit, die in het begin hoofdzakelijk bevolkt werd lui met blote bast en in legerbroeken, was nogal ruw, en dijde langsaan uit naarmate de avond vorderde. Tegen het einde van de avond besloeg hij ongeveer de halve zaal... Het bier kostte slechts €3,- per halve liter (voor de kenners: het was Baltika 3) en samen met de opzwepende muziek van Finntroll was het een hele mooie avond.

We leerden ook een groep Russen kennen, die ons na afloop voorstelden om nog een biertje met hen te drinken op straat. Dat ene biertje werden er al gauw meer en daarna werd het idee geopperd om bij een van thuis verder te gaan. Een puik plan, ware het niet dat hij verdomd ver weg van de stad woonde. Na te hebben zwartgereden in de bus en vervolgens ook zwart te hebben gereden in de электричка, een soort boemeltreintje dat Moskou en omstreken verbindt, kwamen we aan in een klein dorpje. Daarna kwam nog een voettocht van ongeveer 20 minuten, over slechte, hobbelige wegen met enorme kuilen, langs de meest instabiel ogende, en waar je spontaan voor instortingsgevaar moest vrezen, houten hutjes (onze Russische kameraad gaf toe dat een club als Bouw- en Woningtoezicht hier volledig ontbrak...) en kwamen uiteindelijk aan bij zijn huis. Het was al lang duidelijk geworden dat we nooit meer diezelfde nacht terug zouden kunnen keren naar Moskou, maar onze gastheer verzekerde ons dat hij voor iedereen wel een slaapplek kon regelen. Ook zijn huis was overigens van hout, maar van binnen verrassend groot en ondanks het grauwe uiterlijk verborg het binnen meerdere tv-toestellen (jaja, zelfs eentje met een platte beeldbuis!), computer, stereo, alle nodige en onnodige luxe eigenlijk (en de Russen maar klagen dat ze arm zijn!). Op de veranda van het huis zat een stomdronken kerel, die niet eens meer in staat was om zichzelf fatsoenlijk voor te stellen. Hij prevelde wat woorden en waggelde naar binnen direct nadat wij eraan waren gekomen (zo rond 2:00), een enorme walm van alcohol achterlatende. Maar diezelfde kerel zat de volgende morgen om 6:00 wel alweer vrolijk grijnzend met een halve liter Botjka in de hand te pilzen...Respect!!!

Enkele uren later, nadat iedereen weer een beetje was bijgekomen (twee van de heren hadden de wc nog innig omhelsd voor ze een beetje toonbaar ten tonele verschenen), werd er gekookt. Onze gastheer bleek een koksopleiding te volgen en terwijl wij tv keken (niets minder dan человек паук (spreek uit: tsjeelavek paaoek, ofwel Spiderman!!), bereidde hij ons een heerlijke maaltijd. Vervolgens gingen we weer met de boemel terug naar moskou (ditmaal hebben we netjes betaald...) en gingen we naar de sportzaal om bij te komen van alle inspanningen.

Nach einer hektischen Woche haben wir jetzt endlich die Zeit um eine schöne Geschichte zu schreiben auf unserer Seite. Die Russen haben uns wieder ein gutes Beispiel gegeben von ihren Organisierfähigkeiten und das möchten wir euch gerne mitteilen.

Eigentlich fang es schon an am Donnerstag vor dem Abflug, am Himmelfahrt. Der Flug war gebucht für Samstag und laut Planung würde die Botschaft uns Freitag unsere Visa zuschicken. Dieser bestimmte Donnerstag wurden wir allerdings angerufen von der Botschaft mit der folgenden Mitteilung: man hatte über den Kopf gesehen das die Post nicht arbeitet mit Himmelfahrt und konnte deswegen die Visa nicht mehr rechtzeitig abschicken. Ob wir zufällig keine Lösung dafür hatten...?! Die einzige Lösung die es offensichtlich gab, war um Freitagmorgen unverzüglich nach der Botschaft in Den Haag zu fahren und die Dokumenten selber abzuholen...

Einen Tag später, der Tag vor Abreise, kam die nächste Unheilmitteilung. Wir konnten nicht Samstagabend, wie geplant in unsere Woning ziehen, sondern erst am Sonntag. Der Makler hatte leider keine Zeit um uns die Schlüssel Samstag zu übertragen und deswegen wollte er gerne Sonntagmorgen einen Termin machen. Dieses Problem lösten wir mittels eine Übernachtung in einem Hotel und nach einer problemlosen Flugreise, eine gleichfalls fleckenlose Busreise vom Flughafen nach der Stadt checkten wir uns ein “im hochsten Hotel Moskaus”. Und falls es noch Leute gibt die denken dass es immer eiskalt ist in Moskau: derzeit liegt die Tagestemperatur zwischen 30 und 35 Grad...

Am Morgen machte eine hilfsbereite Deschurnaja uns darauf bemerksam, dass die Übernachting inklusief Frühstück war und machten uns auf dem Weg zum Essraum. Es gab hier keine Tische für zwei Personen, sondern nur ganz lange Reihen mit Tischen und es ist hier in Russland geläufig dass die Gäste gemeinsam an einem Tisch sitzen. Man zeigte uns unsere Plätze und blickten um uns her aus welchen Herrlichkeiten das russische Frühstück bestand: ein Glas mit einer Art Substanz die aussah wie Früchtensaft, aber das überhaupt nicht war! Es hatte ein sehr saueres Geschmeck und nach einem Schluck wissten wir schon genug: nicht beruhren! Es gab einen Teller mit Buchweizen, dass man ein wenig vergleichen kann mit Kuskus oder Reis, aber dann aus Gran hergestellt, zusammen mit zwei Würstchen. Eine Schale trockenes Brot, eine Schale fette Wurstscheiben, eine sanfte Käse und eine Tasse Tee machten die Mahlzeit komplett.

Nachdem wir uns diese genussvolle Mahlzeit gut geschmeckt hatten lassen, packten wir unsere Koffer und Gepäck und machten uns auf dem Weg zum Termin mit dem Makler. Der hatte aber plözlich keine Zeit mehr für uns und rief an ob wir den Termin nicht nach 17:00 verschieben konnten. Dat bedeutete zwar für uns dass wir den ganzen Tag mit unseren Koffern usw. Schleifen mussten in der glühenden Sonne, aber andere Möglichkeiten als dieser Makler gab es nicht für uns. Zum Glück konnten wir unser Gepäck vorübergehend bei einigen Freunden auf der MGU hinstellen (wir bekamen Zutritt zu der Uni mit unseren verlaufen Studentenausweise) und spendierten danach verschiedene Stunden in der Stadt, unter andere im Puschkinmuseum. Um fünf rief unser Kamerad Makler wieder an: er stand im Stau und schaffte es nicht rechtzeitig. Ob wir vielleicht um 20:00 absprechen könnten... Wir waren schon sehr geärgert über das ganze Vorgehen, aber hatten keine andere Wahl als sein Angebot zu akzeptieren. Auf so einem kurzen Frist etwas neues finden würde schon schwierig sein in den Niederlanden, in Moskau würde das rein unmöglich sein. Selbstverständlich fand der Termin um acht auch nicht mehr statt (aber morgen wird es sicher gelingen, versicherte das Arschloch uns) und wieder standen wir mit leeren Handen. Wir nahmen uns vor um ihm noch eine Chance zu geben und sonst einen anderen Makler zu kontaktieren. Anstatt noch einmal in einem teueren Hotel zu übernachten, konnten wir zum Glück bei unseren Freunden auf der Universität schlafen. Das war natürlich nicht erlaubt, denn diese Zimmer sind für einen Person schon äusserst knapp. Aber in Russland kann man jedes Verbot überspringen wenn man den richtigen Personen ein wenig Schmiergeld bezahlt. Für nur 200 Rubel machte der Wachter überhaupt keine Problemen dass wir da eine Nacht schlafen blieben.

Der nächste Tag um 19:00 machten wir uns wieder auf dem Weg zum Termin mit dem Makler. Und, es war wunderbar, dieses Mal verschien er hochstpersönlich und nach einer gemütlichen Begegnung war es dann jetzt endlich Zeit und den Raum zu besichtigen. Der ganze Tag war noch nichts schief gelaufen, also konnte man warten auf die nächte Enttäuschung. Und tatsächlich: der Eigentümer des Raums tauchte nicht auf und weil der Makler selber keine Schüssel der Wohnung hatte, und er den Eigentümer auch nicht telefonisch erreichen konnte, konnten wir nicht rein und waren wieder völlig zwecklos hierhin gekommen. Der Schweinenhund war offensichtlich nicht nur faul, aber auch völlig unfähig. Der Makler versuchte noch verzweifelt einge Anrufe zu machen und informierte ob wir vielleicht noch an einer anderen Wohnung interessiert waren, aber es reichte uns jetzt und wir nahmen endgültig Abschied. Aber was nun? Wir befanden uns immer noch nicht unter Dach und Fach, wir hatten immer uneres Visum nicht registriert (dass soll laut dem Gesetz innerhalb von drei Tagen passieren und das ist normalerweise die Verantwörtlichkeit der Organisation oder Eigentümer wo man sich aufenthält). Es war zu spät um noch einen anderen Makler anzurufen und wir entschieden uns um nochmals einen Wachter der Universität zu bestechen für einen Schlafplatz.

Am Dienstagmorgen haben wir direkt einige Maklersburos angerufen und die gute Nachricht war dass es in der Tat eine Wohnung für uns gab die einigermasse unsere Erwartungen erfühlte. Die schlechte Nachricht war dass wir diese Wohnung erst am Sonntag bewohnen konnten... Nun waren unsere Freunde gerne bereit um uns bis Sonntag in ihren Zimmer zu schlafen lassen (unsere Gegenleistung bestand aus Wodka und Bier), aber eine komplizierende Faktor war dass vielleicht nicht alle Wächter “bestechungsbereit” waren. Er war schon zweimal ohne Problemen gelungen, also es schien nicht sehr besorgnisserregend. Schien...denn den gleichen Abend war der Wachter nicht zu leicht zu überreden. Er stellte viele Fragen, kontrollierte alle Daten dreimal und wollte sogar zum Gebäudeverwalter gehen und ihm um Rat zu fragen. Wir erhöhten das Schmiergeld und wurden erlaubt um weiter zu gehen...aber das Unheil war schon passiert. Der nächte Morgen kam ein wütender Verwalter uns sagen dass wir geschwind verschwinden mussten...sonst wurden auch unsere gastfreien Freunden rausfliegen!

Da standen wir dann...mit voller Bepackung...keine Wohnung, immer noch keine Registrierung... Der einzige Ausweg war um ein Hotel zu buchen bis Sonntag. Aber nach dem Regen gibt’s immer Sonneschein...und die Sonne kam im Person von einer russischen Freundin. Wir trafen sie wenn wir mit all unserem Gepäck über den Kampus der Universität schleunderten und nachdem wir ihr unsere Situation erklärt hatten, ahnte sie schon etwas zu arrangieren können für uns. Und sogar: Bis Sonntag konnten wir bei einer ihren Freundinnen pennen, die gerade um die Ecke wohnte...sehr bequem also! Diese Freundin war ein sehr freundliches Mädchen und sie kochte ausgezeichnete russische Menus für uns. Nur im Bereich Hygiene hatte sie ein wenig mehr Schwierigkeiten: Es gab mehr Ungeziefer in ihrer Küche dann bei uns im Garten!

Sonntag brach dann endlich der Tag an dass wir nach unserer “festen” Wohnung umziehen konnten. Und es ging wunderbarlich gut, keine irgendwelche Problemen...alles lief super und wir installierten uns im Haus einer alten Babuschka, die selber während unseres Aufenthalts nach ihren Datsche, eine Art Sommerhaus zog. Das einzige Nachteil ist dass wir jetzt etwa eine Stunde von unserer Arbeitsstelle entfernt wohnen und jeden Tag in einem übervollen, wahnsinnig heissen Metro reisen müssen , komplett mit übersteigen und jeglichem Spass.

Na een tamelijk tumulteus weekje hebben we nu eindelijk weer wat tijd om een leuk verhaal te schrijven op onze pagina. De Russen hebben ons weer een sterk staaltje van hun regeltalent gedemonstreerd en dat willen we jullie niet graag onthouden.

Het begon allemaal al op de donderdag vóór vertrek, Hemelvaart. Onze vlucht was geboekt voor zaterdag en volgens planning zouden we vrijdag per post ons visum ontvangen. Deze bewuste donderdag werden we echter gebeld door de ambassade: men had er geen rekening mee gehouden dat de post niet werkt op Hemelvaart en zodoende kon men de visa niet meer tijdig bij ons krijgen. Of wij daar niet toevallig een oplossing voor hadden...?! De enige oplossing bleek om vrijdagmorgen hals-over-kop naar de Russische ambassade in Den Haag te rijden en de visa persoonlijk in ontvangst te komen nemen...
De dag voor vertrek kwam nog een onheilsmededeling: de woonruimte die we hadden geboekt, konden we niet zaterdag, maar pas zondag betreden. De makelaar had geen tijd om ons zaterdagavond de sleutels te overhandigen en wilde graag zondagmorgen afspreken. Dit probleem werd opgelost door een hotel te boeken en na een probleemloze vlucht, een eveneens vlekkenloze busreis naar de stad checkten we ons in in het “Hoogste Hotel van de stad”. Voor degenen die denken dat het koud is in Moskou: op dit moment ligt de dagtemperatuur boven de 30 graden ºC...
’s Morgens werden we door een behulpzame dezjoernaja erop attent gemaakt dat de overnachting inclusief ontbijt was en we begaven ons naar de eetzaal. Hier stonden geen tweepersoonstafels, enkel lange rijen tafels, en het is in Rusland gebruikelijk dat gasten allemaal bij elkaar aan tafel schuiven. We kregen een plaats toegewezen en keken om ons heen uit welke heerlijkheden het Russische ontbijt bestond: een glas met een of andere substantie die leek op vruchtensap, maar dat bij lange na niet was. Het had een hele zure smaak en na één slok wisten we genoeg...afblijven! Er stond een bord met boekweit, iets dat enigszins te vergelijken is met koeskoes of rijst, maar dan een graanproduct, samen met twee knakworsten. Een schaaltje droog brood, een schoteltje vette worstschijven, een zachte kaas, en een kop thee maakten de maaltijd verder af.

Na van deze rijkelijke maaltijd te hebben genoten, pakten we onze koffers en tassen en gingen op weg naar de afspraak met de makelaar. Deze bleek plotseling andere zaken te doen te hebben en de klootzak belde of we niet om 17:00 konden afspreken. Dit betekende dat we de hele dag met onze koffers e.d. moesten slepen in de brandende zon, maar andere mogelijkheden dan deze makelaar hadden we niet. Gelukkig konden we onze koffers tijdelijk stallen bij een aantal vrienden op de MGU (we kwamen de poorten binnen met onze verlopen studentenbewijzen) en spendeerden vervolgens een aantal uurtjes in de stad, onder andere in het Poesjkinmuseum. Om 17:00 belden we onze vriend de makelaar opnieuw: hij zat vast in de file en het werd later, ’n uurtje of acht. We waren zwaar geïrriteerd over de hele gang van zaken, maar hadden weinig keuze dan zijn voorstel te accepteren. Op zo’n korte termijn iets nieuws vinden is in Nederland al lastig, laat staan in Moskou. Uiteraard ging de afspraak om 20:00 ook niet door (maar morgenavond gaat hij zeker door, verzekerde de smeerlap ons) en stonden we opnieuw met lege handen. We namen ons voor om hem nog een laatste kans te geven en anders een andere makelaar te contacteren.In plaats van nogmaals in een duur hotel te slapen, konden we gelukkig bij onze vrienden op de universiteit slapen. Dit is uiteraard verboden, want deze kleine hokjes zijn al voor één persoon uiterst krap. Maar in Rusland kan elk verbod worden omzeild door de juiste personen om te kopen. Voor 200 roebel maakte de bewaking er überhaupt geen bezwaren tegen dat we een nachtje bleven slapen.

De volgende dag tegen de avond begaven we ons opnieuw naar ons afspraakje met de makelaar. Wonder boven wonder was hij er dit keer inderdaad en na een “gezellige” kennismaking gingen we de woning bekijken. De hele dag was er nog niets fout gegaan, dus je kon erop wachten dat er nu iets scheef zou gaan lopen. En inderdaad: de eigenaar van de woning bleek niet aanwezig te zijn en was eveneens niet telefonisch bereikbaar. De makelaar pleegde verwoed enkele telefoontjes, maar het mocht niet baten: we konden er niet in. De man was niet alleen lui en onbetrouwbaar, maar klaarblijkelijk ook erg incompetent en we namen definitief afscheid van hem. Maar wat nu? We hadden nog steeds geen dak boven ons hoofd en we hadden nog steeds geen visumregistratie (dat is verplicht na drie dagen en wordt geregeld door de organisatie of eigenaar waar je woont). Het was te laat om nog een andere makelaar te bellen en besloten om nogmaals de bewaking van de universiteit om te kopen voor een slaapplek...

Dinsdag hebben we direct ’s morgensvroeg enkele makelaarskantoren opgebeld en het goede nieuws was dat er inderdaad iets beschikbaar was dat (enigszins) aan onze wensen voldeed. Het slechte nieuws was dat we pas zondag die woning konden betrekken... Nu waren onze vrienden niet te beroerd om ons tot zondag te laten slapen op de universiteit (onze tegenprestatie bestond uit bier en wodka), alleen moesten we nu wel hopen dat elke bewaker bereid was om wat smeergeld aan te nemen. Het was al twee keer probleemloos verlopen, dus er leek geen vuiltje aan de lucht. Leek...want diezelfde avond nog was de bewaker een stuk minder inschikkelijk. Hij stelde veel vragen, controleerde de gegevens van ons en onze vrienden en wilde zelfs naar de beheerder stappen om te vragen wat hij hiermee aanmoest. We verhoogden ons omkoopbedrag en mochten doorlopen...maar het leed was geschied. Woensdag kwam een woedende beheerder ons vertellen dat we per direct onze koffers moesten pakken en maken dat we wegkwamen. Zoniet, dan zouden onze vrienden er eveneens uitvliegen!

Daar stonden we dan...vol bepakt en bezakt, geen woning, geen registratie... De enige uitweg was om tot zondag een hotelletje te boeken. Maar na de regen komt de zonneschijn...en die zon kwam voor ons in de persoon van een Russische vriendin. We troffen haar aan terwijl we met onze koffers over de campus zeulden en na haar onze situatie uitgelegd te hebben, dacht zij wel iets te kunnen regelen. Wat heet: tot zondag konden we bij een vriendin van haar blijven slapen die op een steenworp van de universiteit aflag...heel ideaal dus!!! Deze vriendin was een hele aardige meid, ze kookte verdomd lekkere, typisch Russische gerechten, alleen had ze iets meer moeite met hygiëne. Er zat meer ongedierte in haar keuken dan bij ons in de tuin...!

Zondag brak eindelijk de dag aan dat we naar onze “vaste” woning konden verhuizen. En wonder boven wonder, alles ging van een leien dakje en probleemloos installeerden we ons in het huis van een oude baboesjka, die zelf gedurende ons verblijf naar haar buitenhuisje vertrok. Het enige nadeel is dat we nu ver van onze werkplek afwonen en elke dag een uur heen en een uur terug moeten in een snikhete en overvolle metro, compleet met overstappen en meer van dat soort ongein...

"Wo werdet ihr wohnen?" ist eine Frage die wir schon oft gehört haben die letzten Wochen. Nun, eigentlich wissen wir das selber noch nicht. Wir haben im Internet gesucht und unsere russischen Freunden gefragt ob sie uns helfen könnten und das haben sie gemacht. Nur wissen auch sie nicht ganz genau wie alles gehen soll.

Was wir jetzt wissen ist dass wir wahrscheinlich eine Wohnung haben für 3000 Euro, für zweieinhalb Monate, nahe der Firma. Hoffentlich bekommen wir morgen die Adresse und hören wir wie wir den Schlüssel bekommen und wo wir zahlen sollen.

Genauso viel Spaß haben wir mit dem Visum. Ihr weißt dass das das größte Problem war und dass wir deswegen ein Bisschen länger hier im Lande geblieben sind. Aber wir hatten es so geregelt dass wir Freitag den 18. das Visum bekommen würden. Dachten wir. Denn eine Stunde her bekamen wir ein Telefonat vom Konsulat dass sie es nicht schaffen, weil heute ein freier Tag ist und die Post nicht arbeitet...Wörtlich sagte sie: "was sollen wir jetzt machen?".
Die Schlußfolgerung ist also dass wir morgen persönlich nach Den Haag gehen müssen fürs Visum...Der perfekten russischen Organisation sei Dank!

---------------------------------------------------------------------

Op het moment hebben we nog niet 100% zekerheid over onze woning voor de komende drie maanden. We hopen dat we er snel meer over horen. Gelukkig helpen onze Russische vrienden ons, maar ook zij weten nog niet alles. We weten alleen dat we 3000 Euro moeten betalen, maar hoe we precies aan de sleutel geraken en waar en hoe we betalen moeten is allemaal nog niet duidelijk!

Daarnaast wachtte ons NOG een verrassing, ditmaal aangaande het visum. We hadden al verteld dat het krijgen van een visum de reden was dat het allemaal wat langer duurde en dat we daarom iets langer dan gepland in Nederland zijn. Nu zouden we het visum dus morgen per post thuisgestuurd krijgen. Echter, de Russen hadden er geen rekening mee gehouden (de Russen op de ambassade in NEDERLAND) dat vandaag, op Hemelvaart, de post niet werkt. Zodoende lukt het ze dus niet om ons het visum te bezorgen. "Wat moeten we nu doen?", kregen we letterlijk te horen, een uur geleden. Er zit nu dus niets anders op dan morgen onze hele dag op te offeren om eventjes in Den Haag zelf het visum op te halen. Ik ben benieuwd of de aangetekende postverzendkosten toch in rekening gebracht zullen worden...

Eindelijk weten we meer. Na lang wachten, veel bellen en nog meer emailen, kunnen we nu eindelijk zeggen dat we 19 mei weer terug gaan. Ditmaal gaan we dus WERKEN in Rusland en wel bij het grootste Elektriciteitsbedrijf van Rusland, РАО ЕЭС genaamd.

RAO UES is een enorm bedrijf, veel groter dan de Duitse reus EON AG (die weer vele en vele malen groter is dan de minibedrijfjes Nuon en Eneco e.d.). In 2006 werd 695 Miljard kWh aan stroom geproduceerd (70% van het totaal in Rusland) en 478 Miljoen Gcal aan warmte (32,7% van het totaal). Het bedrijf heeft in 2005 een winst gemaakt van 20 miljard Roebel.

Verder nog een bericht voor alle mensen die graag willen reaguren, maar niet weten hoe dat moet: Naast deze tekst zit een knopje met "Kommentar hinterlassen". De rest wijst zich vanzelf zou ik zeggen.

_______________________________________________________________________

Nach langem Warten, Telefonieren und Emails Schreiben wissen wir dann endlich mehr. Den 19. Mai fliegen wir nochmal nach Rußland. Dort werden wir arbeiten bei dem größten Stromunternehmen Rußlands, РАО ЕЭС.

RAO UES ist eine ganz große Firma, viel größer als der deutsche Riese EON AG. 2006 produzierten sie 695 Milliarden kWh an Elektrizität (70% von der Gesamtmenge in Rußland) en 478 Million Gcal an Wärme (32,7% von der Gesamtmenge). Der Gewinn war 2005 ungefähr 20 Milliarden Rubel.

Wie versprochen:

De kerk waar de begrafenis van Jeltsin was (kerk van Christus de verlosser)



Het Russische Versailles. Dit zijn de paleizen van de tsaren.



Torentje in een afgesloten deel van de tuin van de paleizen van de tsaren.



In Rusland hebben we veel aparte dingen kunnen eten. Zo hebben we varkensoren gehad, kwarteleieren, kip van de straat en inktvisjes!



Sint-Petersburg



De Hermitage in St. Petersburg. Voor het gebouw ligt een plein met een soort nageäapte Brandenburger Turm.



Grote Broer in de Hermitage



Wij in een groot park met een paar Russische vriendinnetjes (waarvan er inderdaad maar eentje op deze foto staat).



Zuipen met wat Russische vrienden!

...en we zullen met terugwerkende kracht binnenkort nog wat verhalen en foto's neerplempen. Door al het zoeken naar werk en ons examen (dat we overigens gehaald hebben), hadden we geen tijd om nog iets op internet te zetten. Bovendien zaten we de laatste dagen in St.Petersburg, waar we al helemaal geen internet hadden.
Dan volgen ook mooie verhalen over de beveiliging van de luchthaven van St. Petersburg, waar ik met gemak een kromzwaard en een vloeistofbom mee had kunnen nemen. Waarom controleren ze in dat regelzieke en aanstellerige Europa op vloeistoffen en mag je maar weinig bagage meenemen, als ik in Rusland zelfs een halve liter in mijn meerstuks-handbagage meekrijg?

Zo, eindelijk weer eens een rustigere avond met wat tijd om een verhaaltje te tikken. Na onze omzwervingen met de Spetznatz (die overigens een teringhekel heeft aan Duitsers) (Der Spetznatz hasst Deutscher; er spuckte auf den Boden als er “nemtsi”sagte) hebben we weer wat nieuwe dingen.

Neem nou vandaag. Na door de regen bij een bedrijf aangekomen te zijn om te solliciteren, werden we door een blik Yuri’s tegengehouden. Nee, we mochten niet langs en we mochten ook niet naar de receptie. We mochten alleen bellen met een telefoon die daar stond – met de receptie. Ook die wimpelde ons af en het enige wat we mochten doen was onze brief in een soort postbus, die eruit zag als een versnipperaar, gooien. Gelukkig werden we op andere plaatsen beter te woord gestaan.

Daarna gingen we een treinkaartje kopen voor onze reis naar St. Petersburg. Ook dat ging van een leien dakje, aangezien er drie verschillende treinstations naast elkaar liggen, uiteraard zonder de naam van het station erop. En van elk station vertrekken de treinen enkel in één enkele richting. We vonden uiteindelijk het juiste station (Leningradski) en traden binnen. In Rusland is het dan gebruikelijk dat je eerst bij de informatiebalie aangeeft wat je wil, een briefje ontvangt en dan naar een echt loket gaat om een kaartje te kopen. Uiteraard mag je je dan legitimeren.

Vervolgens wachtten Grote Broer nog meer frustraties:

De volgende halte was onze universiteit en ja hoor, de мусора begonnen weer moeilijk te doen. Dit keer was het zo’n jong pikkie dat blijkbaar een streep moest halen. De stempel op de foto op mijn pasje was niet goed zichtbaar en daarom was het pasje niet in orde. Het werd ingenomen. Overigens niet alleen bij mij, maar ook nog van een roedel Chinezen. Uiteraard begon ik moeilijk te doen over het hoe en waarom, maar het enige wat hij zei was dat ik over twee weken een nieuw pasje zou krijgen van de tent waar ik dit pasje vandaan had – welke was dat eigenlijk? Ik gaf aan dat het de Filologische faculteit was. Dan zouden ze het wel daarheen sturen en dan kreeg ik wel een goeie, MET stempel op de foto op het pasje. Ik gaf aan dat ik dat zelf wel zou regelen als dat zo belangrijk was, maar uiteraard mocht dat niet. Ik kreeg een of ander vodje mee, dat ik nu maar moet laten zien, elke keer als ik het gebouw in wil. Dan kunnen ze dat weer uitvoerig gaan bestuderen elke keer. Kutrussen. Het ergste is dat het niet eens het pasje was dat je nodig hebt om het hoofdgebouw in te komen, maar het pasje van de faculteit (dat normaliter best daarvoor gebruikt kan worden). Ik vind het vooral jammer dat ik dat pasje nu niet mee naar huis kan nemen, aangezien er in grote gouden letters СТУДЕНЧЕСКИЙ БИЛЕТ op stond. Dus nu moet ik weer moeite gaan doen om hier toch nog een nieuw pasje te bemachtigen.

Na thuiskomst bleek dan dat ook Megafoon besloten had om de geldigheid van het beltegoed eenzijdig aan te passen. Nadat we eindelijk uitgevogeld hadden hoe het werkt hier (je moet buiten beltegoed aparte kaarten kopen om de GELDIGHEID op te waarderen, geldigheid als in betalen voor een nieuwe geldigheidsdatum ZONDER meer beltegoed) en ik een kaart gekocht had tot april, bleek ik vandaag dus weer afgesloten te zijn. Grom. Het vervelende is dat ik nu dus niet de reden van dit grapje ken en dus huiverig ben weer zo’n kaart te kopen.

Oja, verder nog wat leuke dingen: we hebben van het weekeinde varkensoren gegeten in een restaurant. Nu hadden we dat eigenlijk niet besteld, maar alla, je moet af en toe wat nieuws uitproberen, is het niet? Varkensoren ruiken heel erg lekker, maar het knapperige kraakbeen is een klein minpuntje. Kleine Broer heeft hem dan ook half laten liggen, terwijl Grote Broer hem netjes weggewerkt heeft. Hulde!

Verder werkt de wasserette na meer dan een maand “technische problemen” eindelijk weer (joepie, want in een emmer kun je alleen ondergoed op de hand wassen – we vragen ons trouwens nog steeds af hoe 4 wasmachines op 12.000 man voldoende kan zijn) en hebben we op onze gang Russen gevonden die graag en veel bier en wodka drinken! Met hen gaan we binnenkort dan ook op stap. Hopelijk kunnen we hun tempo volgen...

Oja, Mam, hadden we al gezegd dat we muizen hebben?

Vandaag zijn we opnieuw met een der beveiligers op stap geweest. Dezelfde kerel waarmee we de vorige keer Moskou te voet hadden doorkruist, stelde ons voor om een aantal kloosters/kerken te gaan bezoeken buiten Moskou. In een cirkel rond Moskou, de zogenaamde Gouden Cirkel, liggen een aantal kleinere steden met interessante bezienswaardigheden zoals paleizen, kerken en kloosters. De plek waar we vandaag heen zijn geweest, behoort ook tot deze Cirkel.

Om op de plaats van bestemming te komen, moesten we eerst de complete stad door per metro en vervolgens nog bijna twee uur met de autobus. Het was opvallend om te zien hoe het landschap veranderde gedurende de rit. Dichtbij het centrum ziet de stad er erg mooi en verzorgd uit, de gebouwen zijn onderhouden en ligt er weinig afval langs de weg. Maar naarmate we ons verder van het centrum verwijderden, werden de wijken trooselozer en grauwer. De flats waren een eindeloze aaneenschakeling van lelijke, grijze betonblokken, met afbladderende verf, in een erg slecht onderhouden toestand, afgewisseld met enkele schreeuwerige, kleurrijke advertenties voor dure electronica en auto’s. Langs de wegen hoopte allerlei troep zich op.

Vervolgens kwamen de industrieterreinen en uiteindelijk lieten we Moskou achter ons. We namen de snelweg (nou ja, wat daarvoor moet doorgaan. Rusland heeft namelijk geen snelwegen!) en jakkerden met een rotvaart langs uitgestrekte, besneeuwde landschappen. Op onze vraag wat eigenlijk de maximumsnelheid was op deze “autowegen” werd met gefronste wenkbrauwen gekeken.
“Maximumsnelheid? De enige beperking hier is dat je hárder moet rijden dan 60 km/uur, verder moet je het zelf weten...” Dat dit in de praktijk ook gold, bleek al gauw: op de baan naast ons lag een motorblok, terwijl enkele honderden meters verder, op onze helft, een stuk vrachtwagen lag, met de voorkant naar ons toe. En nog iets verder nog een stuk...

Gelukkig kwamen wij wel veilig aan op de plek van bestemming. Vanaf de bushalte was het nog ruim een half uur lopen (onze vriend de spetznatz hield niet zo van openbaar vervoer...) tot we bij het kloostercomplex aankwamen. Uit zijn verhalen concludeerden we, dat dit een hele heilige plek was voor de Russisch orthodoxe gemeenschap. “Hier ligt de ziel van Rusland”, aldus onze gids. Gelovig was hij zelf in ieder geval, want bij elk kruis, ingang, beeld en uitgang begon hij als een gek kruisjes te slaan, voor elke priester knielde hij en kuste de priesters hand en op de plek waar gelovigen een wens aan de Heer kunnen richten, bleef hij wel een kwartier stilstaan. Sinds hij had gediend in Tsjetsjenië, was zijn afkeer van oorlog en elke andere vorm van geweld immens groot (hij was er ook bijgeweest toen in Beslan – dat doet toch iets met je). Wilde verhalen over zijn verleden als spetznatz kregen we ook niet uit hem losgepeuterd, enkel dat hij een slecht mens was geweest en nu probeerde in het reine te komen met zichzelf.

Het kloostercomplex was erg mooi en indrukwekkend, maar tevens een toeristische trekpleister waar busladingen vol Aziaten rondrenden. Onze beveiliger kende echter nog een kerk in de buurt, die zeker zo mooi was, alleen kleiner en niet toeristisch. Dus liepen we verder, door een klein dorpje, richting de onbekende kerk. Het dorpje ademde de sfeer uit van het “echte” Rusland. Moskou is een compleet Westerse stad en in het geheel niet karakteristiek voor Rusland. Maar in dit dorpje zagen we taferelen die precies overeen kwamen met het beeld dat in het Westen heerst over Rusland. Armoedige houten huizen, kromme oude mannen en vrouwen die in de sneeuw aan het houthakken zijn, buiten de hoofdweg door het dorp was geen enkele weg geasfalteerd en in plaats van auto’s stonden op verscheidene plaatsen gammele boerenkarren. Het werkelijke Rusland...

Op een locatie geheel achteraf in het dorpje zagen we de kerk liggen. Helaas werd hij op dit moment gerestaureerd, met mooi was hij wel. Dit was overigens wel de enige kerk tot dusver waar we binnen enkele foto’s mochten maken. Ook hier scheen onze beveiliger (die zich regelmatig voorstelde als onze bodyguard...) ook kind aan huis te zien, want hij kende alle heilige mannen ter plekke.

As all of you might know, we are very zealous sportsmen and we have visited many gyms in every country we have been to. So one of our first jobs here was to find an acceptable place where we could work out and found, to our astonishment, a very agreable place. It contains many different kinds of equipment and suits almost all our needs. But the people that train there are a completely different story. The first irritation asrises from the complete lack of hygiene of Russians. Not a single person uses a towel to wipe off the sweat after using a machine. And the odour these gents are dispersing into the room is really disgusting. Adding to this problem is the fact that they have the habit of taking off their t-shirts to show their muscles in front of the mirror, taking pictures of themselves! Showering is another painstaking event for the average Russian. It occurs to us that we are the only users of the showers, the majority of the folks prefers to leave the gym without any form of refreshment. Also outside the gym we encounter more people with a very penetrating body odour...

After the first month, we had to prolong our club cards. Sounds very simple, but here in Russia this may take a little more time. The clerk, responsible for checking the validity of the club cards, pointed out to us that our cards had expired. Of course we knew, so we proposed to pay instantaneously and prolong our cards. „Njet“!, the man replied, “you can’t do that here. Please contact the director of this gym”. And he gave us the phone number of Herr Direktor himself, together with his address. The next morning we decided to meet Yuri personally, so we made for his office. According to our information, this was situated in a different building nearby. But upon entering, we noticed that there were only exercising halls. So we asked the dezhurnaya, (a woman that has tasks ranging from landlady to cleaning lady and they can be found in every single building and corridor), whether she knew the location of the director’s office.
“Excuse me, do you know where Yuri’s office is?”
“Njet”!
“I mean Director Yuri, the guy responsible for the sport accommodation here”
“Njet!”
“He is supposed to work in this building. He is your chief”.
“Who says he works here”?
“The clerck at the gym does. Yuri’s office is in this building.”
The lady groaned and gestured us to follow her. In the hall, we encountered a workman and the lady stopped this man, told us to deal with him and ran off. So we iterated the above conversation:
“Excuse me, do you know where Yuri’s office is?”
“Njet”!
“I mean Director Yuri, the guy responsible for the sport accommodation here”
“Njet!”
“He is supposed to work in this building. He is your chief”.
“Who says he works here”?
“The clerk at the gym does. Yuri’s office is in this building.”
This guy sighed deeply and told us to follow him. We entered one of the sporting halls, where a volleyball trainer was instructing her pupils. “Ask her”, murmurmed the workman, before he disappeared. And again we asked for Yuri. Luckily, this lady was slightly more sophisticated than her colleagues and she told us to go to room 206, Yuri’s lair! And a lair it was, for room 206 was under construction. It was completely dark, filled with building equipment and junk, it smelled moist and rotten. For a couple of seconds, we stood there in the doorway, discussing what to do, when another workman approached us.
“What do you want here?”
“Excuse me, do you know where Yuri’s office is?”
The man gestured some doors farther and turned his back. We followed his directions and finally arrived at the office of Yuri. But of course, he wasn’t in. His secretary had never ever heard of a gym, let alone of club card prolongation. So after some discussing, she shrugged and suggested that we’d write a letter to Yuri with our request and contact information. And so we did. But Yuri did not get back to us, as we had already suspected. The next day, we called him ourselves and we were lucky: Yuri answered the phone himself. But he was not responsible for club card prolongation. This function was outsourced to another organisation in another building...

Still no new club card...so we went to the building Yuri had pointed out and found the correct office. However, there was again a surprise: the gym had abolished all long-term subscription and only sold single-use tickets.

This means that we have to buy a ticket here every time we want to work out!

So we asked whether it was possible to buy tickets for the whole month, and this was possible. Thereupon, we ordered 24 tickets, all of which had to be filled out, registered and stamped. The queue behind us was growing and growing and by the time the clerk had finished the last ticket, there were at least 15 people impatiently waiting behing us. Queuing is definitely a Russian hobby!